Kolekcja powstaje między Lizboną a Warszawą. Warszawa trzyma ją blisko polskiej sceny, z której się bierze. Lizbona otwiera drzwi do reszty Europy, bo Radkowi zależy, żeby polską sztukę widzieli też poza Polską.

Jest twardy limit 250 prac. To nie jest mała kolekcja, ale dość zwarta, żeby Radek znał każdy obraz z osobna i każdy traktował trochę jak dobrego znajomego.

Te obrazy na co dzień wiszą w domach przyjaciół Radka i jeżdżą na wystawy do najlepszych instytucji. Po to się je kupuje. Nie chodzi o to, żeby je mieć, tylko żeby je pokazywać i o nich opowiadać. Dlatego Radek lubi sam stanąć przed każdą pracą i opowiedzieć, co to jest, skąd się wzięło i czemu daje więcej niż jedno spojrzenie. Z tego biorą się reguła siedmiu minut i filmowane pokoje.