Kolekcjonowanie sztuki współczesnej nie kończy się na wyborze obrazu. Równie ważne jest to, co dzieje się potem: rozpoznanie techniki, dokumentacja, warunki przechowywania i stała opieka. To naturalna część poważnego kolekcjonowania, sposób myślenia o sztuce, jej stanie i jej przyszłości.

Malarstwo ostatnich dekad bywa technicznie dziwne: nietypowe podłoża, eksperymentalne warstwy, kruche powierzchnie, materiały, które same się zmieniają. To nie problem do naprawienia. To część charakteru pracy, którą trzeba rozpoznać i uszanować.

W tym obszarze współpracujemy z dr Anną Kowalik, konserwatorką specjalizującą się w sztuce nowoczesnej i współczesnej. Jest związana z Akademią Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie pracuje w Pracowni NOVUM Ochrony i Konserwacji Sztuki Nowoczesnej i Współczesnej oraz jako główna konserwatorka w Muzeum ASP. Jej praktyka łączy pracę z obiektami, dokumentację, badania i doradztwo w zakresie ochrony sztuki najnowszej.

Każdy obraz przed włączeniem do kolekcji przechodzi analizę i dokumentację konserwatorską. Oglądany jest w świetle widzialnym, a tam, gdzie trzeba, też w ultrafiolecie i podczerwieni. Pozwala to lepiej zrozumieć budowę pracy, jej stan, wcześniejsze ingerencje i to, czego będzie potrzebować dalej.

Opieka nad kolekcją opiera się na zasadzie możliwie minimalnej ingerencji. Ewentualne działania wynikają z rozpoznania konkretnego obiektu i nie polegają na „poprawianiu” dzieła, tylko na chronieniu pracy w tym kształcie, w jakim została zrobiona. Prace mają zachować swój charakter, również wtedy, gdy ich technika, powierzchnia lub materia wymaga szczególnej uważności.

Prace stoją w stabilnych warunkach temperatury i wilgotności, pod stałym nadzorem konserwatorskim. Wybrane dzieła trafiają też do instytucji wystawienniczych, a każde wypożyczenie poprzedza analiza stanu obrazu, warunków transportu i wymogów ekspozycyjnych. Współpraca z kuratorami, konserwatorami i instytucjami zainteresowanymi pokazaniem prac z kolekcji jest mile widziana.