Prędzej czy później musiało się to stać. Kiedyś rodzice musieli zauważyć, że coś jest nie w porządku. Gdy już zauważyli, wszyscy usiedli przy stole, a Arman opowiedział o tym, co dzieje się w szkole, a nie działo się dobrze. Nie udało mu się wtopić w tłum. Zresztą nigdy na to nie liczył, bo wiedział, że dzieciaki potrafią być bezlitosne. To jeden z tych obrazów, który u artystów stoi latami, przodem do ściany. Aż w końcu przyjdzie jakiś ciekawski kolekcjoner i zapyta, co to takiego. Artysta będzie się opierał; widać będzie, że mu z tym niewygodnie. W końcu się złamie i pokaże, co namalował. I wtedy na dłuższą chwilę w pracowni zapanuje cisza.
Malarz
Arman Galstyan (ur. 1994) jest absolwentem warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie studiował u Mirosława Bałki i Pawła Susida. Urodzony w Warszawie, o ormiańskich korzeniach, maluje życie domowe i jego drobne, prywatne rytuały, a we własnych obrazach wraca często jako postać obserwowana i bezbronna. Zwykła scena, namalowana w dużej skali, urasta u niego do rangi czegoś monumentalnego.