Agata Kus, Obietnice

Wystawa trwała od 3 lipca do 23 sierpnia, a przygotowała ją Michalina Domoń. Tytułowe obietnice to te dotrzymane i te, z których nic nie wyszło. Agata Kus wraca w nich do dzieciństwa i dorastania, czyli do lat, w których rolę pisze nam ktoś inny, zanim zdążymy się odezwać. Obok obrazów wisiały rysunki i wielkoformatowe pastele, które powstały specjalnie na tę wystawę.

Z mojej kolekcji pojechały „Zawodniczka”, „Trening”, „Milenijny Bal Polonijny” i „I'm fine”. Cztery duże płótna z 2024 roku, wszystkie o ciele, które ma coś komuś udowodnić: rodzinie, stoperowi albo samemu sobie. I każde urywa się, zanim Agata powie, jak to się skończyło. W „I'm fine” wszystko jest przecież w porządku. Prawda?

Dzień po wernisażu, 4 lipca, opowiadałem tam o tym, po co się dzisiaj zbiera sztukę. Mówiłem to w sali pełnej jej obrazów, więc przykładów nie musiałem szukać daleko. Wystawa skończyła się finisażem 22 sierpnia, a obrazy wróciły do Warszawy na początku września. Po to je mam. Nie po to, żeby wisiały wyłącznie u mnie.