Elizabeth Wayland Barber pisała o teorii „rewolucji sznurków", w myśl której wynalezienie sznurka i prostych splotów (ok. 30–50 tys. lat temu) było tak samo ważne jak odkrycie ognia czy wykonanie pierwszych narzędzi kamiennych. Oczywiście z jednej strony tkane ubrania dały możliwość przemieszczania się na spore dystanse (np. bez wikińskich kobiet nie byłoby mowy o wikińskiej ekspansji), ale to tylko część prawdy. Sęk w tym, że tradycyjne zajęcie kobiet, jakim było tkanie, było w rzeczywistości czymś na kształt geometrycznego wzorowania i rozwinęło mózgi ludzi tak bardzo, że z czasem stało się to podstawą dla tworzenia zaawansowanych sieci i algorytmów komputerowych. Wiem, że to nie do końca romantyczna historia, ale mam wrażenie, że na obrazie Pauliny doskonale widać tę pradawną mądrość tkaczek, które misternie tworzyły przyszłość swoją i swoich dzieci.
Malarz
Paulina Stasik (ur. 1990) skończyła malarstwo na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, z dyplomem u Leszka Misiaka w 2015 roku i doktoratem w 2020. W 2016 roku wygrała konkurs Young Polish Painting w Warszawie. Wystawiała indywidualnie między innymi w Galerii Raster w Warszawie („Kamienna”, 2023), w UTA Artist Space w Los Angeles („Elsewheres”, 2023) i w Lyles & King w Nowym Jorku („Skin in the Game”, 2024).